Στις 28 Μαρτίου του 2008, στην καρδιά της άνοιξης, απαθανάτισα μια μοναδική στιγμή γαλήνης και ομορφιάς στην Παλαιά Φώκαια, το παραθαλάσσιο στολίδι των ακτών του Σαρωνικού, ανάμεσα στο Σούνιο και στην Ανάβυσσο. Η φωτογραφία ακτινοβολεί από το φως της ελληνικής γης, με τον ανοιξιάτικο ήλιο να λούζει τα πάντα σε μια λαμπερή καθαρότητα.
Στο πρώτο πλάνο, ένα χαλί από λευκές μαργαρίτες ξεδιπλώνεται κάτω από τους ψηλόκορμους φοίνικες, δημιουργώντας ένα σκηνικό εξωτικής Ελλάδας, συνδυασμένο με την ευγένεια της άνοιξης. Το γαλάζιο του ουρανού αντανακλάται στα ήρεμα νερά του λιμανιού, όπου ψαροκάικα και μικρά σκάφη επιπλέουν νωχελικά, σαν να απολαμβάνουν κι αυτά τη γαλήνη της στιγμής.
Η πινακίδα “ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ PARKING” μου θυμίζει πως βρισκόμαι σ’ ένα φιλόξενο παραθαλάσσιο χωριό, που αν και αναπτύσσεται, διατηρεί ακόμα τον χαρακτήρα της κοινότητας. Στο βάθος, τα σπιτάκια της Φώκαιας σκαρφαλώνουν αρμονικά στις πλαγιές, ενώ το βουνό που υψώνεται πίσω τους στέκει σαν φυσικός φρουρός της περιοχής.
Η εικόνα αποπνέει την ηρεμία μιας άλλης εποχής, όπου ο χρόνος κυλά αργά, και οι στιγμές έχουν τη δυνατότητα να χαραχτούν βαθιά μέσα στην ψυχή. Ένας ηλικιωμένος άντρας, καθισμένος στην άκρη του μόλου, ολοκληρώνει το κάδρο, προσθέτοντας έναν ήσυχο ανθρώπινο παλμό στη φυσική αυτή γαλήνη.
Μια φωτογραφία γεμάτη φως, χρώματα και συναίσθημα· ένα παράθυρο σε μια στιγμή απλής, ανεπιτήδευτης ομορφιάς στο αγαπημένο Αττικό τοπίο της Παλαιάς Φώκαιας.
