Αυτή η σκηνή μου γέννησε αισθήματα που δεν χωρούν εύκολα σε λέξεις — ήταν κάτι ανάμεσα σε γαλήνη, θαυμασμό και μια αδιόρατη συγκίνηση που μόνο οι στιγμές πριν την αυγή μπορούν να ξυπνήσουν.
Καθώς κοίταζα τον ουρανό να φωτίζεται πίσω από τα σύννεφα, ένιωσα για λίγο ότι ο χρόνος σταμάτησε. Δεν υπήρχαν υποχρεώσεις, άγχη ή φασαρία∙ υπήρχε μόνο αυτό το ασημένιο φως που έσκιζε το σκοτάδι και μου ψιθύριζε ότι μέσα σε κάθε δύσκολη μέρα, υπάρχει πάντα μια χαραμάδα ομορφιάς που περιμένει να τη δω.
Ένιωσα μια γλυκιά εσωτερική ζεστασιά, σαν να μου χάριζε ο κόσμος ένα μικρό δώρο σε ανύποπτο χρόνο—ένα δώρο που με έκανε να θυμηθώ πως η ζωή συνεχίζει να προσφέρει στιγμές μαγείας, αρκεί να σηκώσω το βλέμμα.
Κι εκεί, προχτές τα ξημερώματα, ένιωσα για λίγο πιο ελαφρύς, πιο ήρεμος, πιο κοντά σε κάτι βαθύτερο από την καθημερινότητα. Ένιωσα ότι ήμουν μέρος αυτής της σιωπηλής αρμονίας, και αυτή η αίσθηση έμεινε μέσα μου σαν μια μικρή, φωτεινή ανάμνηση.
