Αυτή η εικόνα που τράβηξα από τον Υμηττό στις 20 Φεβρουαρίου 2006, στις 7:30 το πρωί, μοιάζει σαν να ξεπηδά από έναν άλλο κόσμο – έναν κόσμο που ακροβατεί ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα.
Ο χειμωνιάτικος ήλιος, μόλις που έχει αρχίσει να ανεβαίνει, αφήνει τις πρώτες του ακτίνες να τρυπήσουν τα σύννεφα και να χρυσώσουν τη γη. Η θάλασσα στο βάθος μοιάζει με απέραντο καθρέφτη που αντανακλά τις αποχρώσεις του ουρανού, ενώ τα νησιά και οι λόφοι προβάλλουν σαν σκιές μέσα σε μια ασημένια ομίχλη. Είναι σαν να έχουν ξεκοπεί από την πραγματικότητα και να αιωρούνται πάνω από το πέλαγος, παραδομένα στη γαλήνη της στιγμής.
Η πεδιάδα μπροστά, λουσμένη από μια αχνή, διάφανη ομίχλη, φαντάζει σαν ένας κόσμος που μόλις ξυπνά. Οι αντανακλάσεις του φωτός πάνω στις λιμνούλες και στους δρόμους μοιάζουν με υγρές φλέβες χρυσού που απλώνονται στη γη. Μικρές φωτιές καπνίζουν στο βάθος, σαν μυστικά σημάδια ζωής που μόλις αναδύονται από τη νύχτα.
Ολόκληρη η σκηνή αποπνέει ένα αίσθημα μεγαλείου και γαλήνης. Είναι εκείνη η στιγμή της ημέρας όπου όλα μοιάζουν πιθανά· όπου η φύση, πριν ξυπνήσει πλήρως, δείχνει την πιο αθέατη, μαγική της όψη. Ένα τοπίο που δεν το βλέπεις απλώς· το αισθάνεσαι να σε περιβάλλει, να σε καλεί να χαθείς μέσα του και να γίνεις κομμάτι αυτής της χρυσής σιωπής.
