Βρισκόμουν εκεί, πάνω από τον Φαληρικό κόλπο, στις 6 Σεπτεμβρίου 2005, όταν ξαφνικά ο ουρανός άνοιξε και το βλέμμα μου καρφώθηκε σε ένα θέαμα που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη, το καθένα με τη δική του ιστορία και δυναμική, πετούσαν αρμονικά μαζί, σχηματίζοντας μια ζωντανή εικόνα υπερηφάνειας και δύναμης.
Το βουητό των κινητήρων αντήχησε μέσα μου σαν παλμός. Ένιωσα να με διαπερνά ένα ρίγος, εκείνο το ιδιαίτερο συναίσθημα που σε γεμίζει δέος και ταυτόχρονα σε κάνει να νιώθεις ασφαλής και περήφανος. Δεν ήταν απλώς μια επίδειξη· ήταν σαν να ζωντάνευε μπροστά μου όλη η πορεία της Πολεμικής Αεροπορίας, από το παρελθόν στο παρόν, σε μια μόνο πτήση.
Στάθηκα ακίνητος, με το κεφάλι στραμμένο ψηλά, να κοιτάζω εκείνα τα πουλιά του ουρανού να χαράζουν το γαλάζιο. Για μια στιγμή, όλα γύρω μου χάθηκαν· έμεινε μόνο ο ουρανός, το ατσάλι και ο ήχος που έτρεμε μέσα στο στήθος μου. Ήταν μια εμπειρία που με γέμισε συγκίνηση, υπερηφάνεια και μια αίσθηση πως ήμουν μάρτυρας σε κάτι που δεν θα ξαναζούσα εύκολα.
Ακόμη και σήμερα, η μνήμη εκείνης της ημέρας με ακολουθεί – καθαρή, ζωντανή, σαν να την ξαναζώ κάθε φορά που την ανακαλώ.
