Η φωτογραφία που τράβηξα στο λιμάνι της Πέρδικας στην Αίγινα στις 29 Απριλίου 2025 είναι μια αληθινή ωδή στη γαλήνη και τη διακριτική ομορφιά της ελληνικής άνοιξης. Ο ουρανός, με τα σκούρα σύννεφα να αφήνουν μικρές χαραμάδες φωτός, αγκαλιάζει με στοργή τη θάλασσα, που καθρεφτίζει απαλά τα χρώματα της ημέρας.
Τα ψαροκάικα και τα ιστιοφόρα, σκορπισμένα νωχελικά στο ήρεμο λιμάνι, μοιάζουν να έχουν βρει καταφύγιο σε μια στιγμή εκτός χρόνου. Το βλέμμα ησυχάζει, ακολουθώντας τις απαλές κινήσεις του νερού και τις σιωπηλές ιστορίες που φέρνουν τα σκαριά. Η ελληνική σημαία στο ένα καΐκι κυματίζει διακριτικά, σαν να ψιθυρίζει λέξεις παρηγοριάς και περηφάνειας.
Αυτό το τοπίο γεννά μέσα μου μια βαθιά ανάσα· μια εσωτερική παύση. Μια αίσθηση πληρότητας. Σαν να μου λέει ο τόπος: «Εδώ δεν χρειάζεται να παλέψεις – απλώς να υπάρξεις».
