Καθώς ο ήλιος γέρνει πίσω από τον ορίζοντα και τα νερά του Θερμαϊκού παίρνουν φωτιά από τις αποχρώσεις του χρυσαφένιου και ροζέ ουρανού, η Θεσσαλονίκη αγκαλιάζει το βράδυ στις 6 Ιουνίου του 2014. Οι σκιές των ανθρώπων που κάθονται στο μόλο μοιάζουν να ακινητούν, λες και θέλουν να απολαύσουν κάθε στιγμή αυτής της ήρεμης γαλήνης. Το γλυπτό των Ομπρελών, όρθιο σαν μακρινό όνειρο που στέκει ανάλαφρα στον ουρανό, συνδυάζει το εφήμερο της ύπαρξης με την αιωνιότητα της τέχνης.
Η στιγμή γεννά έναν αέρα νοσταλγίας και ονείρων. Ο θεατής νιώθει ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, καθώς αντιλαμβάνεται ότι η ομορφιά αυτής της εικόνας, όπως και η ζωή, είναι περαστική. Μια στιγμή διακριτικής αρμονίας ανάμεσα στη φύση και τον άνθρωπο, γεμάτη αναμνήσεις που ξεπηδούν από κάθε χρώμα και σκιά. Η φωτογραφία μοιάζει με πρόσκληση για στοχασμό, μια υπόσχεση πως η γαλήνη μπορεί να βρεθεί ακόμα και στην καρδιά της πόλης, αρκεί να σηκώσεις το βλέμμα και να κοιτάξεις τον ουρανό.
