Καθώς κάθομαι στο σούρουπο της 6ης Ιουνίου 2014, αντικρίζοντας τον Μέγα Αλέξανδρο πάνω στο περήφανο άλογό του, οι σκέψεις θαυμασμού αναδύονται από τα βάθη του μυαλού μου, σαν κύματα ιστορίας που ανακατεύονται με το παρόν.
Σκέφτομαι το μέγεθος των κατορθωμάτων του, την απίστευτη ικανότητά του να οραματίζεται έναν κόσμο ενωμένο υπό μία ηγεσία, αλλά και την ανεπανάληπτη τόλμη του να αψηφά τα σύνορα και τις αποστάσεις. Στη μικρή διάρκεια της ζωής του, κατάφερε να αλλάξει την πορεία της ιστορίας, να ενώσει διαφορετικούς πολιτισμούς και να διαδώσει την ελληνική κουλτούρα σε μακρινούς τόπους.
Θαυμάζω την αστείρευτη ενέργειά του, τη διορατικότητά του, αλλά και την αφοσίωσή του στο όραμα που είχε. Πόσα μπορεί να επιτύχει κάποιος με αποφασιστικότητα, πίστη και ανυπέρβλητη θέληση; Ο Μέγας Αλέξανδρος, μέσα σε ελάχιστα χρόνια, πέρασε στην αιωνιότητα, αποδεικνύοντας ότι η διάρκεια της ζωής δεν μετράει όσο η ένταση με την οποία τη ζει κανείς.
Καθώς το φως του ήλιου σβήνει πίσω από τον ορίζοντα, η σκέψη ότι αυτός ο νεαρός βασιλιάς, με το αδάμαστο πνεύμα του, κατέκτησε τον κόσμο, με γεμίζει δέος. Ίσως να είναι αυτό που δίνει νόημα στις ζωές μας: να αφήνουμε το αποτύπωμά μας, όπως κι εκείνος, πάνω στον κόσμο, ακόμα κι αν ο χρόνος μας είναι περιορισμένος.
