Στον απομεσήμερο ουρανό της Βάρκιζας, εκεί στις 5 Οκτωβρίου του 2014, τα σιωπηλά ιστιοφόρα αργοσαλεύουν στα ήρεμα νερά. Ο ήλιος, κρυμμένος πίσω από τα σύννεφα, αφήνει ένα απαλό φως να χαϊδεύει την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ τα βουνά στο βάθος στέκουν σαν σκιές από ένα μακρινό όνειρο.
Η θάλασσα αναπνέει αργά, λες και κρατά την ανάσα της, γεμάτη από τη γαλήνη αυτής της φθινοπωρινής στιγμής. Τα σκάφη, σαν άγρυπνοι φρουροί, περιμένουν την αυγή, αψηφώντας τον χρόνο που κυλά αθόρυβα. Σ’ αυτή τη στιγμή, η θάλασσα και ο ουρανός ενώνονται σε μια αιώνια σιωπή, κι ο κόσμος μοιάζει να χάνεται σε μια θάλασσα από όνειρα και αναμνήσεις.
