26 Δεκεμβρίου 2017 — Στα βράχια της Πειραϊκής

Τη φωτογραφία αυτή την τράβηξα στις 26 Δεκεμβρίου 2017, μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα, τότε που η πόλη μοιάζει να έχει χαμηλώσει τη φωνή της και να περπατά πιο αργά. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που δεν τις καταλαβαίνεις αμέσως όσο τις ζεις, αλλά αργότερα, όταν τις ξαναβλέπεις, νιώθεις πως μέσα τους έχει μείνει κάτι πολύτιμο. Μια ανάσα ησυχίας. Ένα κομμάτι φωτός. Μια μικρή προσωπική μνήμη που δεν χάθηκε μέσα στον χρόνο.

Στάθηκα στα βράχια της Πειραϊκής και κοίταξα μπροστά μου τη θάλασσα, τα σπίτια, τον ουρανό και το απαλό χειμωνιάτικο φως που έπεφτε πάνω στην ακτή. Δεν ήταν απλώς μια ωραία εικόνα. Ήταν ο Πειραιάς στην πιο ήρεμη και ανθρώπινη μορφή του. Ο Πειραιάς χωρίς βιασύνη, χωρίς φασαρία, χωρίς το καθημερινό του βάρος. Μόνο πέτρα, θάλασσα, ουρανός και μνήμη.

Μπροστά μου απλωνόταν ο Σαρωνικός, ήρεμος και γαλήνιος, σαν να κρατούσε κι αυτός τη δική του γιορτινή σιωπή. Τα νερά ακουμπούσαν απαλά στα βράχια, χωρίς θυμό, χωρίς ένταση, σχεδόν τρυφερά. Κάθε μικρό κύμα έμοιαζε σαν ψίθυρος από τα παλιά, σαν να έφερνε πίσω εικόνες, φωνές, περιπάτους, παιδικές αναμνήσεις, ανθρώπους που πέρασαν κάποτε από εκεί και άφησαν κάτι από την ψυχή τους πάνω στην πέτρα.

Πιο πάνω, οι πολυκατοικίες της Πειραϊκής στέκονταν η μία δίπλα στην άλλη, φωτισμένες από τον ήλιο του Δεκέμβρη. Κι όμως, ακόμη και μέσα στο τσιμέντο, υπήρχε μια παράξενη ζεστασιά. Γιατί πίσω από κάθε μπαλκόνι, πίσω από κάθε παράθυρο, μπορούσες να φανταστείς ζωές ολόκληρες. Οικογένειες μετά το γιορτινό τραπέζι, ανθρώπους που κοίταζαν κι αυτοί την ίδια θάλασσα, σπίτια γεμάτα μυρωδιές, αναμνήσεις, φωνές και σιωπές. Η Πειραϊκή εκείνη την ώρα δεν ήταν απλώς τοπίο· ήταν μια ζωντανή γειτονιά ακουμπισμένη πάνω στη θάλασσα.

Τα βράχια της Πειραϊκής έχουν κάτι που δεν εξηγείται εύκολα. Είναι σκληρά, τραχιά, σημαδεμένα από τον καιρό, τον αέρα και την αρμύρα. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκληρότητα υπάρχει μια βαθιά τρυφερότητα. Είναι πέτρες που έχουν ακούσει μυστικά, έχουν κρατήσει σιωπές, έχουν φιλοξενήσει σκέψεις ανθρώπων που ήρθαν εκεί για να ηρεμήσουν, να θυμηθούν, να ξεχάσουν ή απλώς να κοιτάξουν μακριά.

Κοιτώντας σήμερα αυτή τη φωτογραφία, δεν βλέπω μόνο μια ακτογραμμή. Δεν βλέπω μόνο τα νερά, τα βράχια και τα κτίρια. Βλέπω εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα. Βλέπω τον εαυτό μου να στέκεται απέναντι στον ορίζοντα και να προσπαθεί, με μια φωτογραφία, να κρατήσει κάτι που δεν πιάνεται εύκολα: την αίσθηση της στιγμής, τη γαλήνη του απογεύματος, τη νοσταλγία μιας πόλης που ξέρει να κοιτάζει τη θάλασσα σαν παλιά της φίλη.

Η 26η Δεκεμβρίου έχει πάντα μια ιδιαίτερη μελαγχολία. Είναι η μέρα μετά τη μεγάλη γιορτή. Η μέρα που όλα μοιάζουν ακόμη φωτισμένα, αλλά κάπως πιο ήσυχα. Η προσμονή έχει περάσει, όμως η ζεστασιά της μένει. Και εκεί, στα βράχια της Πειραϊκής, αυτή η γλυκιά μελαγχολία έβρισκε το ιδανικό της μέρος. Η θάλασσα έμοιαζε να κρατά όσα δεν λέγονται, και ο ουρανός να απλώνει πάνω από την πόλη ένα απαλό πέπλο μνήμης.

Αυτή η φωτογραφία είναι για μένα κάτι περισσότερο από μια εικόνα. Είναι ένα μικρό κομμάτι Πειραιά που έμεινε ζωντανό. Είναι η απόδειξη ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται πάντα στα μεγάλα γεγονότα, αλλά και στις απλές στάσεις της ζωής. Σε έναν περίπατο. Σε μια ματιά προς τον ορίζοντα. Σε μια ήσυχη μέρα του Δεκέμβρη. Σε ένα σημείο όπου η πόλη τελειώνει και αρχίζει η θάλασσα.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο που κρατώ από εκείνη τη στιγμή: ότι ο Πειραιάς, όσο κι αν αλλάζει, όσο κι αν μεγαλώνει, όσο κι αν γεμίζει θόρυβο και βιασύνη, θα έχει πάντα την Πειραϊκή του. Θα έχει πάντα αυτά τα βράχια, αυτή την αλμύρα, αυτό το φως, αυτή τη θέα που ανοίγει την καρδιά. Θα έχει πάντα ένα σημείο όπου μπορείς να σταθείς, να σωπάσεις και να νιώσεις πως η πόλη σκύβει προς τη θάλασσα και θυμάται τον εαυτό της.