Στις 27 Σεπτεμβρίου 2012, καθώς ο ήλιος άρχιζε να αναδύεται στον ορίζοντα του Πάρκου Μητέρα της Αγίας Βαρβάρας, ο ουρανός γέμισε χρώματα που αγκάλιασαν την ψυχή. Οι πρώτες αχτίδες του φωτός πάλευαν να ξεπροβάλλουν μέσα από τα σύννεφα, σαν ένα σιωπηλό κάλεσμα για μια νέα αρχή.
Ένιωσα την ηρεμία της φύσης να με περιβάλλει, ενώ το απαλό φως ζωγράφιζε τις σιλουέτες των δέντρων και ξυπνούσε το τοπίο από τη νύχτα.
Ήταν μια στιγμή απόλυτης γαλήνης, όπου η καρδιά πλημμύρισε με δέος και ταπεινότητα μπροστά στη μεγαλοπρέπεια του σύμπαντος. Η ομορφιά της ανατολής αυτή τη συγκεκριμένη μέρα έφερε μαζί της ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης και ελπίδας, σαν να ψιθύριζε ο κόσμος ότι κάθε μέρα είναι μια νέα ευκαιρία για φως, για ζωή, για χαρά.
