Η εικόνα αυτή ξυπνά μια γλυκόπικρη νοσταλγία, σαν ένα μυστικό που ψιθυρίζεται ανάμεσα στους θροΐζοντες κλάδους των δέντρων και τον απαλό κυματισμό της θάλασσας. Το φως του απογεύματος, απαλό και ζεστό, λούζει το τοπίο με μια μελαγχολική γοητεία, καθώς ο ήλιος γέρνει προς τον ορίζοντα, στέλνοντας τις τελευταίες του ακτίνες πάνω από τα βουνά της Βόρειας Εύβοιας.
Η μοναχική λάμπα, σταθερή και αγέρωχη, στέκει σαν φύλακας μιας στιγμής που μοιάζει να αιωρείται στον χρόνο, κάπου ανάμεσα στο χθες και στο αύριο. Ο συνδυασμός των σκιών και των σιλουετών δημιουργεί μια αίσθηση γαλήνης, σαν να παρακολουθείς το τέλος μιας ημέρας που φεύγει απαλά, αφήνοντας πίσω της μόνο αναμνήσεις και σιωπή.
Η θέα αυτή γεμίζει την ψυχή με μια γλυκιά ηρεμία, μα και με μια λεπτή αίσθηση της περατότητας των πραγμάτων, θυμίζοντας πως κάθε στιγμή, όσο όμορφη κι αν είναι, κάποια στιγμή χάνεται στον χρόνο, αφήνοντας πίσω της μόνο την ανάμνηση ενός καλοκαιρινού απογεύματος στην Βόρεια Εύβοια της 9ης Ιουλίου 2008.
