Πάνω από τα σύννεφα, η γη μοιάζει να ξεχνά την ύπαρξή της. Σαν ένα πέπλο ονείρων, απλώνεται η αχνή θάλασσα των λευκών κυμάτων, αγκαλιάζοντας τον ουρανό και τη σιωπή. Εδώ, οι σκέψεις χάνονται και γίνονται ανάσες του ανέμου, καθώς η ψυχή αναζητά την αληθινή της πατρίδα, πέρα από το ορατό και το γνώριμο. Σ’ αυτή τη θέα, ο χρόνος σταματά, και η στιγμή γίνεται αιωνιότητα. – Υμηττός 15 Φεβρουαρίου 2001
